بیش تر جشنواره های ادبی باری به هر جهت بوده و برای تهران نشینان استفاده داشته است

یک شاعر گفت: ادبیات ما نه تنها در سال گذشته پیشرفتی نداشته بلکه نسبت به دهه‌های پیشین سیر نزولی داشته است.

حبیب‌الله بهرامی به خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) در خوزستان گفت: کتاب‌های چاپ شده در زمینه‌های شعر، داستان و رمان تاثیری در توسعه و پیشبرد ادبیات نداشته است که در این مورد می‌توان به کمی شمارگان و توزیع نامناسب اشاره کرد و از همه مهم‌تر این که نویسندگان و شاعران حرفی برای گفتن نداشته‌اند و مردم نیز به مطالعه عادت ندارند و سرگرمی‌های دیگر جای مطالعه کتاب را گرفته است.

او با ابراز تاسف از این که جشنواره‌های شعر و قصه نیز نتوانسته‌اند فرهنگ کتاب و کتاب‌خوانی و رویکرد به کتاب و مطالعه را توسعه دهند و در کل تاثیری در گسترش ادبیات داشته باشند، تاکید کرد: بیش‌تر این جشنواره‌ها باری به هر جهت بوده و به مذاق یک مشت افراد از رده خارج شده و وابسته به برخی سازمان‌ها خوش می‌آیند چراکه این افراد که مدت‌ها است حرفی برای گفتن نداشته‌اند و ذوق و استعدادشان خاک خورده است بهای لازم را کسب می‌کنند و می‌توانند در این جشنواره‌ها به غبار روبی نام‌های‌شان بپردازند.

بهرامی با طرح این پرسش که چگونه است عده‌ای که در برخی جشنواره‌ها داورند و باید آثار و سوابق دیگران را مورد ارزیابی قرار دهند خودشان را برمی‌گزینند و جایزه می‌گیرند، گفت: برای مثال در جشنواره‌های زمستان سال گذشته از جمله جشنواره‌های فجر شما نگاهی به برگزیدگان و شاعران انقلاب بیندازید و ببینید که چه کسانی مطرح شده و جایزه گرفته‌اند.کسانی که سال‌های سال است چراغ نام و آثارشان خاموش شده است. این جشنواره فقط برای تهران‌نشینان آن هم کسانی که وابسته به حوزه‌های هنری و ... هستند، خوب است. خودشان به خودشان جایزه می‌دهند و برای همدیگر نوشابه باز می‌کنند و از هم تقدیر و تشکر.

این شاعر خاطرنشان کرد: برای شهرستانی‌ها رسیدن به قله‌های ممیزی و گرفتن مجوز و تهیه هزینه‌های چاپ و نشر کتاب سخت است اما برای خیلی از تهران‌نشینان که از امکانات و اعتبارات برخی سازمان‌ها و وابسته به آن‌ها از جمله حوزه‌های هنری بهره می‌گیرند و در حقیقت به بیت‌المال دسترسی پیدا می‌کنند و مثل نقل و نبات کتاب‌های شعر و قصه و رمان چاپ می‌کنند بسیار آسان است. کتاب هایی که نه خریداری دارند و نه تاثیری در رشد و توسعه ادبیات. تنها هنر این کتاب‌ها این است که می‌توانند در کتابخانه‌های شهرها جایی را برای خود اشغال کنند و خاک بخورند.

این روزنامه‌نگار افزود: اگر من و امثال من در استان‌ها و شهرستان‌ها از امکانات و اعتبارات این سازمان‌ها و وابسته به آن‌ها برخوردار بودیم، وضعیت ادبیات این گونه حقیر نبود و امروزه می توانستیم با افتخار از تجربه‌های خویش بگوییم چراکه سهم شاعران و نویسندگان در همه استان‌ها به عدالت داده می‌شد و همه می‌توانستند استعداد و توان خود را با چاپ کتاب‌های مختلف به منصه ظهور برسانند. به جرات می توانم بگویم اگر مثل عده‌ای از پایتخت‌نشینان مورد حمایت امثال حوزه‌های هنری قرار می‌گرفتم، امروزه با 30 سال سابقه مطبوعاتی و چاپ هزاران مطلب در زمینه‌های شعر، داستان، طنز، مقاله، یادداشت و گزارش در مطبوعات کشوری و استانی و سایت‌های خبری آن هم با نام خود و بیش از 50 نام مستعار می‌توانستم بیش از 50 کتاب چاپ کنم.

بهرامی یادآوری کرد: البته عده‌ای از شهرستانی‌ها که از نان زن و بچه‌های‌شان زده‌اند تا بتوانند کتاب یا کتاب‌هایی را به چاپ بسپارند یا در توزیع مناسب آن در استان‌ها مانده‌اند یا بین دوست و آشنا و فامیل پخش کرده‌اند یا کتاب‌شان در کارتن‌ها در حال خاک خوردن هستند. شمارگان این کتاب‌ها هم معمولا زیر یک هزار جلد است آن هم با جمعیت 70 میلیونی. با این اوضاع و احوال نشر و چاپ و حمایت نکردن نویسندگان و شاعران شهرستانی چگونه انتظار داریم که ادبیات ما در سال 87 یا کلا در دهه هشتاد بتواند توسعه یابد و پیشرفت کند!؟

وی تصریح کرد: تا وقتی که دروازه ادبیات ما بر پاشنه رابطه با تهران‌نشینان می‌چرخد بدون این که استعداد و توانمندی‌های شهرستانی‌ها در نظر گرفته شود وضعیت ادبیات بهتر از این نخواهد بود و در بن بست خواص خواهد ماند و راه به جایی نخواهد برد. البته خدا را باید شاکر باشیم با این راهی که می‌رود چگونه سر از ترکستان درنیاورده است!؟ باید آنانی که بر جای بزرگان تکیه زده‌اند و در حیف و میل بودجه‌های ادبی و هنری بیت‌المال خواسته یا ناخواسته گام برمی دارند کنار زده شوند و افرادی در راس کار بیایند که نگاهی فراگیر و عدالت‌پرور و سینه‌ای صاف و دلی بزرگ و سبز داشته باشند و برای همه هنرمندان و شاعران و نویسندگان احترام قایل شوند و امکانات و اعتبارات را به عدالت تقسیم کنند و تنها خود و دوستان‌شان از مواهب به دست آمده مستفیض نشوند.

این شاعر معتقد است: اگر این گونه رفتار و عمل شود و فضای ادبیات ما از حالت یک بانده و چند بانده به درآید - آن هم با در نظر گرفتن همه عاشقان و اهالی ادب و هنر - ایرانشمول می‌شود و آن گاه مطمئنا با حمایت، همکاری و همیاری مسؤولان فضای ادبیات ما نه تنها گسترش خواهد یافت که با تلاش بیش‌تر شاعران و نویسندگان جهانشمول نیز خواهد شد.